Wonder Wheel (DVD)

Type 
DVD
Releasedatum 
dinsdag, 29 mei, 2018
DVD verdeler: 
Remain in Light
Speelduur 
100 minuten
Beeldformaat: 
16:9
Geluid: 
Dolby 5.1
DTS
Filmgenre: 
Drama
Regisseur: 
Woody Allen
Producent: 
Letty Aronson, Erika Aronson, Edward Walson
  • Jim Belushi
    /  
    Humpty
  • Juno Temple
    /  
    Carolina
  • Justin Timberlake
    /  
    Mickey
  • Kate Winslet
    /  
    Ginny
  • Max Casella
    /  
    Ryan
  • Jack Gore
    /  
    Richie
  • David Krumholtz
    /  
    Jake
  • Tommy Nohilly
    /  
    Humpty's Vriend
  • Tony Sirico
    /  
    Angelo
  • Steven R. Schirripa
    /  
    Nick
  • John Doumanian
    /  
    Ruby's Barman
  • Thomas Guiry
    /  
    Flirtende man in de Ruby-bar
  • Gregory Dann
    /  
    Visser
  • Bobby Slayton
    /  
    Visser
  • Michael Zegarski
    /  
    Visser

82 jaar staan er op de ‘mileage’-teller van Woody Allen, en hij blijft scheutig elk jaar zijn filmpje afleveren. Later dit jaar komt ‘A Rainy Day In New York’ eraan, tenzij de nog steeds wapperende controverse rond vermeend kindermisbruik van Allen binnen zijn relatie met Mia Farrow daar een censuurstokje zou voorsteken. Ons over de zaak uitspreken doen we niet: we kunnen niet immers alle feiten in een zaak die nogal gemanipuleerd wordt door beide partijen. Zwijgzaam aan de kant staan is dan ook de meest logische optie.

Toch zou het jammer zijn indien “A Rainy Day In New York” niet zou worden uitgebracht. Want dat zou betekenen dat deze “Wonder Wheel” Allens laatste in witte Windsor EF Light Condensed letters op een zwarte achtergrond gepresenteerde titel zou zijn. En er zit nog leven in het oeuvre van de oude vos. Leven dat ervoor zorgt dat “Wonder Wheel” een hoogst bekijkbare film is geworden, zij het een die nergens de hoogtes van zijn beste werk evenaart. Of het zou in het camerawerk van Vittorio Storaro moeten zijn.

“Wonder Wheel” strijkt de verhaalzeilen in het Coney Island van de jaren vijftig. Allen trekt in de eerste plaats de dramakaart, net als in de periode waarin hij met Ingmar Bergman dweepte, of in later werk als “Match Point” en “Blue Jasmine”. De misérekant van het leven, cynisch belicht en met weinig kans op redemptie. Centraal staat Ginny (Kate Winslet) een ongelukkig gehuwde vrouw die samen met haar tweede echtgenoot, de dikbuikerige man Humpty (Jim Belushi) in het carrouselepicentrum van Coney Island woont. Ook haar steeds maar weer brandstichtend zoontje uit haar eerste huwelijk woont bij hen in. En plots staat Carolina (Juno Temple) op de stoep, Humpty’s 26-jarige dochter uit diens eerste huwelijk. Caroline trouwde met een gangster, en moest het door haar loslippigheid tegenover de FBI op een lopen zetten voor haar man en diens moordende maffiabrigade. In de hoop dat ze bij haar vader veilig is, probeert Caroline bij hem een (transit)leven op te bouwen. Niet naar de zin van Ginny, daar Caroline haar ogen laat vallen op strandredder Mickey (Justin Timberlake), quasi net op hetzelfde moment dat Ginny hem aan de haak wil slaan.

Allen doet weinig moeite om te verhullen waar hij de inspiratie vond voor “Wonder Wheel”. In het tijdperk waarin hij zijn plot neerpootte om precies te zijn. De jaren vijftig dus, het decennium waarin melodramamaestro Tennessee Williams successen oogstte met broeierige en vaak controversiële familiedrama’s. “Wonder Wheel” zou zelfs een verhaal van Williams kunnen zijn: het karakter van Ginny als matrone met diva-allures wordt door Winslet glorieus vertolkt als betrof het een groepsreïncarnatie van drankorgelvertolkingen waar Elizabeth Taylor, Joan Crawford en Bette Davis een draaidoppatent op hadden. Ook Belushi, Temple en Timberlake vinden de juiste groef om mee te draaien in het dramawiel. Al mag er onderhuids wel gelachen worden: Timberlake laat zich als aspirant-schrijver naar eigen zeggen de aandacht van de twee totaal verschillende vrouwen welgevallen omdat hij zowel een poëtische als prozaïsche kant heeft. Ja ja.

Plotafwikkeling is nooit echt Allens sterkste kant geweest. Tal zijn de films in zijn oeuvre die plots stoppen, soms leek het zelfs alsof de filmspoel plots op was. Die relatieve slordigheid steekt ook hier de kop op. Dat aan het slot het lot van sommige personages niet duidelijk is afgelijnd, tot daar aan toe. Maar de confrontatie tussen Winslet en Timberlake oogt te theatraal om als emotioneel hoogtepunt dienst te kunnen doen. En zo zijn er nog wel wat momenten die ervoor zorgen dat “Wonder Wheel” zijn potentieel niet volledig lijkt waar te maken.

Al is er zoals gezegd wel een mooie mantel der liefde om de mindere punten mee te bedekken. Het camerawerk van Vittorio Storaro op kop. Het in neon badende en daglichterende kleurenpalet dat de drievoudige Oscarwinnende veteraan uit de camera tovert is een streling voor het oog. Ook de bewust toneelmatig ogende claustrofobieset van Ginny’s en Humpty’s huis zorgt ervoor dat je de egocentrische en bijna bipolaire bokkensprongen van Winslet kan begrijpen, of toch in elk geval plaatsen. En ook de immer bewegende kermisattractieachtergrond zorgt voor een sfeerscheppende couleur locale die “Wonder Wheel” op koers houdt. Zeker een kijkbeurt waard dus, deze al dan niet  (voor)laatste Allen.

Alex De Rouck