Cold Pursuit

Productiejaar: 
2018
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
27/02/2019
Verdeler: 
The Searchers
Speelduur: 
111 minuten
Filmgenre: 
Actie
Thriller
Regisseur: 
Hans Petter Moland
Producent: 
Michael Shamberg
Ameet Shukla
Finn Gjerdrum
Stein B. Kvae
Director of Photography: 
Philip Ogaard
Uitvoerend Producent: 
Steve Schwartzman
Michael Dreyer
Ron Halpern
Didier Lupfer
Shana Eddy-Grouf
Scenarist: 
Frank Baldwin
Beeldmonteur: 
Nicolaj Monberg
Productie Ontwerper: 
Jorgen Stangbye Larsen
Kostuumontwerper: 
Anne Pederson
/  
Nels Coxman
Tom Bateman
/  
Viking
Tom Jackson
/  
White Bull
Emmy Rossum
/  
Kim
Domenick Lombardozzi
/  
Mustang
Julia Jones
/  
Aya
John Doman
/  
Gip
/  
Grace
Michael Richardson
/  
Kyle
Michael Eklund
/  
Speedo
Bradley Stryker
/  
Limbo
Wesley MacInnes
/  
Dante
Nicholas Holmes
/  
Ryan
Jim Shield
/  
Jaded Coroner
Aleks Paunovic
/  
Rechercheur Osgard

De Noor Hans Petter Moland staat vanaf nu in een lijstje namen waar ook Michael Haneke, George Sluizer, Erik Van Looy, Ole Bornedal en Géla Babluani op figureren: dat van Europese regisseurs die de kans kregen om van één van hun films een Engelstalige/Amerikaanse remake te regisseren. Zo’n kans kan ofwel een vloek of een zegen zijn: je krijgt als regisseur meer exposure (of dat is toch minstens de bedoeling) en mag met een groot budget aan de slag, maar stilistisch is het vaak een uitdaging om iets toe te voegen aan het origineel. Ook Moland komt op zich niet veel verder dan een kopie van zijn uit 2014 stammende “Kraftidioten”. Wie dat origineel niet heeft gezien, hoeft zich alvast niet bekocht te voelen. Fans van Stellan Skarsgard wel, want zijn rol is in de remake “Cold Pursuit” overgenomen door Liam Neeson.

“Kraftidioten” speelde zich af in Noorwegen, “Cold Pursuit” is gesitueerd in de ijzige sneeuwvlaktes van Kehoe, een skioord in Colorado. Liam Neeson is er zonet verkozen als ‘inwoner van het jaar’ omdat hij met zijn sneeuwploeg de stad bereikbaar en de wegen berijdbaar houdt. Hij verandert op slag van solitaire eenzaat in gewelddadige wreker als zijn zoon dood wordt teruggevonden. Ogenschijnlijk stierf de knaap aan een overdosis heroïne, maar Neeson ontdekt dat zijn zoon is vermoord in opdracht van een nietsontziende drugshandelaar met maatpakego. Waarop Neeson systematisch begint met het uitschakelen van de snoodaards en zo willens nillens een oorlog ontketent tussen twee rivaliserende bendes.

De plot van “Cold Pursuit” klinkt als “Taken 4”, maar is dat eigenlijk niet. Neeson is zelfs niet altijd het ankerpunt in de film – een deel van de intrige wordt gevoed door capriolen waar Neeson niet rechtstreeks bij betrokken is. Molands film heeft meer gemeenschappelijk met een van de vele Tarantinoknipogen die twintig jaar terug als paddenstoelen uit de grond schoten, profileert zich als een lightversie van de Coens “Fargo” en zou evengoed door John Michael McDonagh geregisseerd kunnen zijn.

Geen volbloedactiefilm dus deze koude achtervolging, maar een goed doorbakken zij het hier en daar niet altijd op temperatuur zijnde melange tussen zwarte humor en gestileerd geweld. Met slechteriken die eerder karikaturaal filmisch zijn dan levensecht. En waarin one-liners niet veraf zijn wanneer iemand het loodje legt. Er zijn trouwens veel personages die het tijdelijke met het eeuwige wisselen, en Moland voegt daar een geestige dimensie aan toe door de slachtoffers te turven in tussenpancartes.

“Cold Pursuit” zoekt her en der wat onwennig zijn weg: scènes die belangrijk ogen worden soms wat slordig neergezet, terwijl zogenaamde wegwerpscènes vaak mooi zijn uitgewerkt of afgerond. Ups en downs waardoor de film af en toe aan urgentie verliest. Winnen doet “Cold Pursuit” echter ook: zo dragen zowel de score van George Fenton als het camerawerk van Philip Ogaard (die ook “Kraftidioten” fotografeerde) in niet geringe mate bij aan het monkelend plezier dat aan deze cartooneske en onderkoelde ‘shoot ‘em’ up te beleven valt. 

Alex De Rouck