Despicable Me 3

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
05/07/2017
Filmgenre: 
Animatie
Avontuur
Komedie
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Regisseur: 
Pierre Coffin
Kyle Balda
Steve Carrell
/  
Gru/Dru (stem)
Kristen Wiig
/  
Lucy Wilde (stem)
Trey Parker
/  
Balthazar Bratt (stem)
Miranda Cosgrove
/  
Margo (stem)
Dana Gaier
/  
Edith (stem)
Nev Scharrel
/  
Agnes (stem)
Steve Coogan
/  
Fritz (stem)
Jenny Slate
/  
Valerie Da Vinci (stem)
Julie Andrews
/  
Gru's Moeder (stem)
Pierre Coffin
/  
Minions (stem)
Andy Nyman
/  
Clive de Robot (stem)
Adrian Ciscato
/  
Niko (stem)

Het zit Gru niet mee.  Er was nog maar één belangrijke bad guy in de wereld die hij moest inrekenen of onschadelijk maken : Balthazar Bratt, een gewezen kindster die er niet in slaagt om afscheid te nemen van het personage van dé slechterik die hij in de jaren ’80 vertolkte in de televisieserie ‘Evil Batt’.  Eén die na enige tijd toen hij ging puberen eigenlijk koud werd afgevoerd.  Hij heeft het nu gemunt op Hollywood en is vastbesloten om de filmstad letterlijk en figuurlijk met de grond gelijk te maken.

Het werd dus een opdracht die Gru niet met succes kon volbrengen.  Dus werd hij uit de AVL, de ‘Anti-Villain League’, gegooid en er zat niets anders op dan samen met zijn partner en levensgezel Lucy huiswaarts te keren en terug te keren naar iets wat we maar gemakshalve zullen omschrijven als een normaal, gewoon leven.  Gru heeft het hier bijzonder moeilijk mee en hij is niet alleen.  Ook hun drie schattige (wees-)dochters Margo, Edith en Agnes kunnen het slechte nieuws maar moeilijk verwerken. De Minions van hun kant hopen dan weer dat Gru nu weer de overstap zal maken naar het kamp van de slechteriken en stouteriken maar ook voor hen volgt een teleurstelling wanneer Gru hen duidelijk maakt dat hij die periode achter zich heeft gelaten.  Gevolg : Minion Mel wordt zo’n beetje de nieuwe Minion-leider terwijl Jerry en Dave zich aansluiten bij Gru en zijn familie.

En dus zit er voor Gru niets anders op dan zijn dagen te slijten in een sfeer van een ongekende eentonigheid met niets om naar uit te kijken : niets spannends, geen uitdaging, alleen maar de saaiheid van een dag die in niets verschilt van die daarvoor.  Tot er op zo’n troosteloze dag een oud mannetje op de oprit van de lusteloze Gru opduikt.  Eén die zich niet laat afschrikken wanneer hij een eerste keer door Gru wordt afgeschoten (letterlijk dan) en… kort hierna terug komt met het nieuws dat Gru zowaar nog een tweelingbroer heeft.  Zijn naam : Dru (we hadden het zelf niet kunnen bedenken).  Na de bevestiging van Gru’s moeder dat er inderdaad een tweeling was en ze na de scheiding had afgesproken dat zij en haar man elk hun gang zouden gaan en elk een kind zouden meenemen, trekt de familie naar Freedonia, op zoek naar Gru’s tweelingbroer.  Eens ze die hebben gelokaliseerd blijkt dat het eigenlijk nonkel Dru’s grootste wens is om in de voetsporen van zijn verachtelijke broer te treden.  Meer nog, de draad van vroeger - de mislukte laatste opdracht - weer op te nemen en alsnog de grote, roze diamant die nog steeds in handen van de über-slechterik Balthazar Bratt (Trey ‘South Park’ Parker met een kapsel dat volgens de makers een combinatie is van de haartooi van Grace Jones en Desireless van vroeger) is, weer in handen te krijgen.  Alleen blijkt Dru (let op het onbetwistbare, zeer herkenbare Trump-kapsel) niet de slimste van de familie te zijn (tweede Trump-gelijkenis) en is hij eerder een blok aan het been dan een welgekomen hulp…

Steve Carrell slaagt er wonderwel in voor deze film de stemmetjes van zowel Gru als Dru voor zijn rekening te nemen.  Wie de moeite doet om hier wat aandacht aan te besteden zal merken dat er duidelijk merkbare verschillen zijn tussen de twee personages wat stem en accent betreft.  Lijkt makkelijk maar dat was het niet.

Dat het eindresultaat ei zo na drie Filmfreak-sterren haalt heeft veel te maken met de aanpak.  De makers bekeken de film steevast elke 6 tot 8 weken in zijn totaliteit zodat elke scène indien nodig kon geëvalueerd worden.  Was het voldoende verbonden met de film in zijn totaliteit, werd het tempo of de spanning niet uit de film gehaald, het was een oefening die men telkens opnieuw maakte.

De minions zetten met deze vierde film (Despicable Me”, “Despicable Me 2” en “The Minions”) hun opmars verder.  De marketingmachine draait op volle toeren en het is bijna onmogelijk om aan de gele, grappige kereltjes te ontkomen.  Straks, begin september, trekken de (aller)kleinsten met Minion-boekentassen richting lagere school en ook wie een tijd terug Het Nieuwsblad online consulteerde zag de gele schepseltjes willens nillens voorbijkomen, het zijn maar twee voorbeelden van de manier waarop de gele mannetjes je leven binnenkomen.  Ook de gamers ontsnappen niet aan de minion-mania : So is ‘Despicable Me : Minion Rush’ ondertussen het op vier na populairste spel ooit.  Nochtans hoeft het geheugen van de filmliefhebber niet echt opgefrist te worden als je weet dat de studio met zijn films inmiddels toch al 4.7 miljard Dollar op de teller heeft staan, inbegrepen twee vermeldingen binnen de Top 6 van de allertijden-rangschikking van animatiefilms.  Ook “The Secret Life of Pets” van vorige zomer komt immers uit hetzelfde Illumination-huis.

De verdeler is met deze film ongetwijfeld nog niet op het einde van zijn marketing-Latijn gekomen want deze nieuwste Minions-film is toch wel een stuk beter, een stuk frisser dan de vorige.  Waar we ons aan de vorige zelfs nogal ergerden is bij “Despicable Me 3” van enige opkomende Minion-allergie of -aversie niets meer te merken.  De scènes waarbij de Minions plots opduiken in een talentenjacht of die waarin te zien is hoe ze zich gedragen in de gevangenis zijn slechts een paar van de betere momenten.  Daarnaast is ook de muziek uit de jaren ’80 bijzonder welkom alhoewel die zich voornamelijk manifesteert aan het begin van de film.  Boven op de gekende deuntjes krijg je nog acht  nummers die geschreven zijn door 11-voudig Emmy-winnaar Pharrell Williams.

De Minions mogen deze keer dan wel weer een goeie beurt maken, voor ons blijven Margo, Edith en Agnes de sterren van de film.  Schattiger dan dit kan het maar moeilijk worden en het knuffelgehalte van de drie is bij-zon-der hoog.  Margo weerstaat na een door haar moeder verplicht nummer op een kaas-wedstrijd (!) aan de avances van een jong, dik kereltje terwijl haar zusje Edith haar jongste zus Agnes wil begeleiden wanneer zij wanhopig op zoek gaat naar een eenhoorn.  Zij heeft het allerbeste voor met haar familie en verkocht voor een spreekwoordelijke appel en een ei al haar speelgoed-eenhoorn tijdens een garageverkoop. Lief, snoezig, alleraardigst…

Enne… geen nood voor wiens animatiefilm-liefde uitgaat naar Kevin, Stuart en Bob want in juli 2020 keert het drietal terug in “Minions 2”, zo staat nu al vast.  Zeg dat Filmfreak(.eu) het gezegd/geschreven heeft…

Koenraad Adams