The Fountain

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2007
Releasedatum: 
07/03/2007
Filmgenre: 
Thriller
Speelduur: 
97 minuten
Verdeler: 
20th Century Fox
Regisseur: 
Darren Aronofsky
Producent: 
Iain Smith
Eric Watson
Arnon Milchan
Darren Aronfosky
Hugh Jackman
/  
Thomas
Rachel Weisz
/  
Isabel
Ellen Burstyn
/  
Dr. Lillian Guzetti
Mark Margolis
/  
Avila
Sean Gullette
Sean Patrick Thomas

Op het festival van Venetië werd de nieuwste film van Darren Aronofsky ("Requiem For A Dream") bijna unaniem uitgejouwd door de perslui. De geaccrediteerden en het publiek op het filmfestival van Vlaanderen/Gent waren veel liever voor Aronofsky, die naar Gent was overgevlogen om zijn film voor te stellen. Hij kreeg zowel voor als na de visie een hartelijk applaus. Toch zal de kans klein zijn dat iedereen de film goed vond of vindt. "The Fountain" is immers een film die volledig drijft op een eigen bijna ongrijpbaar transcendent elan en die zijn thema (de zoektocht naar het eeuwig leven en de eeuwige liefde) zo ver mogelijk van de mainstreampaden houdt.

Een fikse brok auteurscinema dus, maar niet een waar de moguls van de Hollywood-studio's (in dit geval Fox en Warner) met hun fikken zijn vanaf gebleven. Het gerucht doet immers de ronde dat "The Fountain" nogal serieus werd ingekort vooraleer hij in roulatie werd gebracht. Afgaande op de korte speelduur (nauwelijks anderhalf uur) van de versie die wereldwijd uitkomt, zou dit best wel eens waar kunnen zijn. Zeker omdat dit zo'n film is waar je heel wat scènes kan uithalen zonder dat dit gevolgen heeft voor het hybride verhaal dat Aronofsky ons serveert. En in Hollywood is de marketingwaarde van een prent nog altijd belangrijker dan onverkoopbare visionaire pracht. Foei foei foei.

Eerst even terug naar begin 2002. Brad Pitt en Cate Blanchett hebben toegezegd om de hoofdrollen te vertolken in "The Fountain" en Aronofsky kan meteen rekenen op een budget van 75 miljoen dollar om zijn episch romantisch epos te draaien. Tijdens de voorbereidingen krijgen Pitt en Aronofsky het met elkaar aan de stok (creatieve meningsverschillen heet zoiets). Pitt trapt het af en vertrekt getooid in een lendedoekje naar de set van "Troy". Het project ligt meer dan twee jaar stil, een tijd die Aronofsky doorbrengt met overvloedig aan het scenario te sleutelen. Begin 2004 cast Aronofsky Hugh Jackman en Rachel Weisz. De film krijgt opnieuw het groen licht, zij het met een kleiner budget van 35 miljoen dollar. Creatieve kater of niet, Aronofsky en Weisz konden het alvast goed met elkaar vinden en zijn intussen koppel met kind.

"The Fountain" is een ambitieus visionair romantisch drama. Reincarnatiegewijs volgen we driemaal dezelfde personages: Thomas (Hugh Jackman) en zijn geliefde Isabel (Rachel Weisz). We zien het duo achtereenvolgens ten tijde van de Spaanse ontdekkingsreizen (zij is de koningin van Spanje, hij een conquistador die opdracht krijgt om de Levensboom uit het scheppingsverhaal te lokaliseren), in de hedendaagse tijd (hij is een arts, zij zijn echtgenote die kampt met een hersentumor) en in de 26e eeuw (hij is een ruimtereiziger annex boeddha-lookalike, haar geest zit gevangen in de Levensboom of zoiets).
Achtereenvolgens klopt trouwens niet helemaal, want de cineast verweeft de tijdslijnen in een bevreemdende mélange die op visueel gebied vaak de aandacht vasthoudt, maar die verhaaltechnisch toch wat te wensen overlaat. Het duurt een hele tijd voor we (denken te) weten hoe alles in elkaar vloeit en of en hoe de drie tijdslijnen met elkaar vervlochten zijn. Het feit dat Aronofsky zijn film begint met korte flitsen van de drie tijdperken en we meteen al geconfronteerd worden met vechtende inca's is nou ook niet meteen van het "relax, take a seat"-gehalte. Aan het eind waren wij alvast nog niet volledig 'mee' met het verhaal, maar toen konden we toch al besluiten dat "The Fountain" heel wat moois te bieden heeft, zelfs op de momenten waarop het niet klikt (en dat zijn er helaas nogal wat). Wat bijvoorbeeld als een paalwoning boven water staat is dat "The Fountain" zijn plaats als competitiefilm op het festival van Gent geenszins heeft gestolen: de hypnotiserende score van Clint Mansell, uitgevoerd door het Kronos Quartet en Mogwai, is immers van een hemelse schoonheid. En wat de film in zijn totaliteit betreft: de toekomst zal uitwijzen of dit een culthit, onbegrepen meesterwerk of pretentieuze flop wordt.

Gezien op het Filmfestival van Gent (2006) waar de film één van de 14 films was uit de Officiële Selectie.

Alex De Rouck