Guardians Of The Galaxy Vol. 2

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2016
Releasedatum: 
26/04/2017
Filmgenre: 
Actie
Avontuur
Science-Fiction
Speelduur: 
135 minuten
Regisseur: 
James Gunn
Producent: 
Kevin Feige
Director of Photography: 
Henry Braham
Uitvoerend Producent: 
Louis D'Esposito
Victoria Alonso
Jonathan Schwartz
Nik Korda
Stan Lee
Beeldmonteur: 
Fred Raskin
Craig Wood
Kostuumontwerper: 
Judiana Markovsky
Componist: 
Tyler Bates
Chris Pratt
/  
Peter Quill/Star-Lord
Zoe Saldana
/  
Gamora
Dave Bautista
/  
Drax
Bradley Cooper
/  
Rocket (stem)
Vin Diesel
/  
Groot (stem)
Michael Rooker
/  
Yondu
Karen Gillan
/  
Nebula
Sean Gunn
/  
Kraglin
Pom Klementieff
Elizabeth Debicki
Chris Sullivan
Kurt Russell
Pom Klementieff
Tommy Flanagan
Laura Haddock

Van een ingeblikte rode stier krijg je vleugels, tandplak, een weeë braakselsmaak in de mond en de neiging om vervolgens al dan niet kunstzinnig de Galapagoskustlijn uit je lichaam te laten stromen. Niets van dat alles bij “Guardians Of The Galaxy Vol. 2”: hier krijg je het gevoel dat je twee uur en een kwartier met je hoofd vastzit in een flipperkast waarin een okselzweetblaag continu eurostukken dropt. Bling kling kadzing.

Bliepjes die eigenlijk nogal haaks staan op het rock ’n roll-gehalte dat deze Marvelvrijbuiters pretenderen in pacht te hebben. In het steeds verder uitdeinende superheldenuniversum zijn zij immers rebelse schalkse ruiters die al eens een vuil woord mogen deponeren en eerder gaan voor een leutscheut dan voor politieke correctheid. Drie jaar terug waren Star-Lord en co aanvankelijk zwarte paarden binnen het “Marvel Cinematic Universum”, het succes van hun eerste film bombardeerde hen echter eensklaps tot sierlijke mustangs. Zozeer zelfs dat ze volgend jaar gewoon het scherm mogen delen aan de zijde van hun Avengers-vrienden in “Infinity War”. Maar dat is voor binnenkort, nu mogen ze het heelal nog eens in hun uppie redden. Met bling, kling en kadzing dus. En met een awesome mix tape boordevol meeneuriedeunen uit de jaren zeventig omgegord. Alles gekapodasterd met opvallend veel smartlapperij.

Want familiewaarden, daar draait het om in “Vol. 2”. Star-Lord Peter Quill (Chris Pratt) komt oog in oog te staan met zijn vader. Die Ego (Kurt Russell) doet zijn naam alle eer aan met een zelfbeeld dat zo groot is dat hij er het volledige universum wil mee vernietigen. Wat Quill doet nadenken over zijn natuurlijke afkomst terwijl hij tegengas probeert te geven. Samen met zijn ‘echte familie’ uiteraard, want die helpen hem in zijn strijd. Niet dat zijn kompanen geen gewetenskeuzes hebben: Gamora (Zoe Saldana) en afvallige zus Nebula (Karen Gillan) vechten nog steeds een familieruzie uit, en het geheim dat piraat Yondu Udonta (Michael Rooker) met zich meedraagt is eveneens familiegerelateerd. Blijkt bovendien dat krachtpatser Drax (Dave Bautista), wandelende miniboom Baby Groot en vuilgebekte wasbeer Rocket ook allemaal op zoek zijn naar geborgenheid om hen heen. De lieverds. 

Tussen de therapeutische scenarionaden door, vergeet scenarist-regisseur James Gunn uiteraard de “Star Wars”-vibe niet lassogewijs uit te werpen, daarbij de capriolen van Star-Lord opnieuw breed modellerend naar de witzige wellust van Han Solo zaliger. Er wordt gesneerd dat het een lieve lust is, en soms levert dat geestige blockbustercinema op. Soms ook weer niet: dialogen over drollen en staaltjes David Hasselhoff-verering zijn niet van die aard om dijenkletsend uit het pluche op te veren. Net als de eerste “Guardians Of The Galaxy” duurt het trouwens een tijd eer alles in de juiste plooit valt, en al dan niet toevallig is opnieuw een ontsnappingscène de plooikatalysator.

Tussen de flipperkastcoma door valt er evenwel genoeg aan te raden voor de innerlijke popcornvreter in elk van ons. Met zijn amalgaam aan pratende planeten, desintegrerende duivels en laserend lavalamplicht kan je zelfs zeggen dat Gunn met grote middelen doet wat het fantasygenre in de jaren tachtig met een beperktere technologie deed. Binnen dertig jaar jaar is dit dus nostalgie voor de opgroeiende iPhonertjes van vandaag. Hopelijk herkennen ze dan de elementen nog die “Guardians Of The Galaxy Vol. 2” ondanks de mindere momenten alsnog met drie Filmfreaksterren de wijde wereld insturen. Met als voornaamste de eerbied waarmee Gunn tussen alle nonsens door zijn thematiek behandeld: dat is vooral fijn voor Michael Rooker, die misschien wel de beste vertolking uit de film neerzet en van Yondu een personage maakt dat zowaar het echte hart van de plot blijkt te zijn. En zelfs Sylvester Stallone mag opdraven in een rol die van hem verlangt dat hij acteert, en hem niet zozeer als iconische cameo dropt. Er zit dus een ziel tussen de bling, kling en kadzing. Geen waar je cinematografische hoogmissen mee kan houden, maar wel een die probeert om een waarachtigheid te injecteren in wat in de eerste plaats een geldgraaiende franchise is. Met een generatieoverschrijdend succes als (logisch) gevolg.

Alex De Rouck