The Impossible

Productiejaar: 
2012
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
26/12/2012
Verdeler: 
Belga Films
Speelduur: 
114 minuten
Filmgenre: 
Drama
Regisseur: 
Juan Antonio Bayona
Producent: 
Belen Atienza
Enrique Lopez Lavigne
Naomi Watts
/  
Maria
Ewan McGregor
/  
Henry
Tom Holland
/  
Lucas
Geraldine Chaplin
/  
Oudere vrouw

Er zijn van die films waarvan je vooraf al weet wat de pot schaft. “The Impossible” is er zo een. Dit op ware feiten gebaseerde relaas van een van elkaar gescheiden Spaans gezin dat elkaar moet zien terug te vinden tijdens de nasleep van de gedenkwaardige tsunami die acht jaar geleden lelijk huis hield in Thailand en omstreken drukt immers op alle te verwachten knoppen. Al wil dat niet zeggen dat “The Impossible” daardoor een slechte film is.

Een paar jaar terug gebruikte Clint Eastwood de tsunami van 26 december 2004 als verhaallijn in zijn psychodrama “Hereafter”, maar een echte film over de ramp die aan zo’n 280.000 mensen het leven kostte was er nog niet. Dat het er ooit zou van komen stond buiten kijf: de tsunami in de Indische Oceaan staat geboekstaafd als de vierde meest dodelijke natuurramp uit de geschiedenis (tellend vanaf het jaar 1900) en had een wereldwijde impact. De reden dat de ramp ook in het Westen zo’n effect had, kwam door het feit dat heel wat Westerse toeristen in het gebied verbleven. De slachtoffers waren dus niet enkel lokale inwoners, maar ook ‘mensen van bij ons’ die voor de tv-camera’s naderhand hun verhaal konden doen over de verschrikkingen aldaar. Mondiale aandacht die uiteindelijk wel hielp om de regio niet zomaar aan zijn lot over te laten: uiteindelijk zou er voor ruim 14 biljoen dollar aan humanitaire hulp worden ingezameld. Of hoe de impact van grootschalig leed – in tegenstelling tot dat van kleinschalig verdriet – niet mag worden onderschat.

Het leven gaat inmiddels verder in het getroffen gebied. De vakantieverblijven zijn opnieuw opgebouwd, de toeristen zijn teruggekeerd, de lokale bevolking heeft zoveel mogelijk zijn wonden gelikt. En de verhalen zijn verteld. Eén zo’n verhaal was dat van een Spaans gezin dat tijdens de ramp uit elkaar werd gerukt. De vader stond op het moment dat de vloedgolf aan land kwam met de jongste twee zonen in het zwembad van het resort waar ze verbleven, en de moeder werd met de oudste zoon weggespoeld. De Spaanse regisseur Juan Antonio Bayona (regisseur van de horrorparel “El Orfanato”) kreeg het verhaal over hun zoektocht naar elkaar te horen en zag er meteen voer in voor zijn tweede langspeler. Scenarist Sergio Sanchez (die ook “El Orfanato” schreef) adapteerde het verhaal van de familie en Bayona sprokkelde in Spanje en in Amerika genoeg fondsen bij elkaar (zo’n 45 miljoen dollar) om hun verhaal te reconstrueren. Bayona pakte de zaken zo groot aan en heel wat opnames gebeurden op de plaatsen waar de ramp zich voltrok: zowel het zwembad als het ziekenhuis waar een groot deel van de film zich afspeelt zijn de echte locaties in Thailand. De tsunami werd uiteraard gecreëerd met digitale en andere effecten, en dat leidt alvast naar spectaculaire scènes die niet moeten onderdoen voor de (realistische) kwaliteit die we normaliter uit Hollywood gewend zijn. Dat de film een wereldwijd succes zou worden, bleek al meteen bij de oktoberrelease in Spanje toen “The Impossible” er meteen het hoogste openingsweekend ooit liet optekenen met een opbrengst van elf miljoen dollar.

Uiteraard kon Bayona er een volledige Spaanstalige productie van hebben gemaakt (zoals “El Orfanato”), maar om de film zo internationaal mogelijk te maken (en uiteraard ook om economische rendabel te zijn) werd gekozen voor een Engelstalige productie. Wat Bayona meteen in staat stelde om internationale sterren te kunnen casten. Voor het gemak werd de Spaanse familie ingeruild voor een Britse. Je kan daar cynisch over doen natuurlijk, al blijft de vraag waarom. Zowel Ewan McGregor als Naomi Watts zijn beide uitstekende acteurs die de kunst verstaan om mensen van vlees en bloed te vertolken. Hun genuanceerde vertolkingen bevatten net de juiste dosis menselijkheid: geen greintje superheldenvet aan hun botten, en zo hoort het. Uiteraard valt er niet altijd aan het sentiment te ontsnappen: elke close-up op McGregor of Watts en elk akkoord van componist Fernando Velazquez lijkt genoeg om een vat meligheid open te trekken. En doet dat tot op zekere hoogte ook. Blijft natuurlijk de vraag of je het verhaal van “The Impossible” op een andere manier kan vertellen: een musical is op het eerste zicht – alle door de wind, door de regen, dwars door alles heen-bommen en granaten nog aan toe – niet meteen een valabele optie.

Hoe voorspelbaar “The Impossible” ook is, de hier geëtaleerde oerklassieke aanpak werkt. Vooral door de trefzekere regie van Bayona. Hij volgt dan wel nauwgezet de blauwdruk van eender welke rampenfilm die ooit is gemaakt, door te blijven focussen op een gezin en in de zijlijn de verwoestende gevolgen van de ramp te tonen (de lijken, de zoektocht naar overlevenden, de materiële schade) gaat hij de sensationele aspecten zoveel mogelijk uit de weg, maar toont hij toch de omvang van de ramp. Het feit dat de lokale inwoners slechts een ‘bijrol’ krijgen terwijl hun leed hetzelfde was als dat van de toeristen (of eigenlijk erger, daar hun huizen en andere bezittingen verloren gingen) is een kritiek die hier en daar te horen is. Kritiek waar zeker wat voor te zeggen is, al moet je wel heel cynisch zijn om de hulpvaardige manier waarop de lokale bevolking wordt geportretteerd als paternalistisch of denigrerend te zien.

Niet dat “The Impossible” zonder inzinkingen is. Zeker naar het einde toe verliest Bayona even de pedalen door het moment waarop McGregor de zijnen terugvindt wel heel erg op voorhand te telefoneren. En neen, dit is geen spoiler, daar zelfs de poster al laat zien hoe alles afloopt. Wie dus liever had gezien dat het verhaal van de tsunami in een intimistisch docudrama dan in een toegankelijke prent voor het grote publiek werd gegoten is er aan voor de moeite. Dus ja, “The Impossible” grossiert in voorspelbaarheid als een hamsterende mier in suikerkorrels, maar het levert wel een potente brok cinema op.

Alex De Rouck