Mortal Engines

Productiejaar: 
2017
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
05/12/2018
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Speelduur: 
128 minuten
Filmgenre: 
Actie
Avontuur
Regisseur: 
Christian Rivers
Producent: 
Zane Weiner
Amanda Walker
Deborah Forte
Fran Walsh
Peter Jackson
Director of Photography: 
Simon Raby
Uitvoerend Producent: 
Ken Kamins
Philippa Boyens
Scenarist: 
Peter Jackson
Fran Walsh
Philippa Boyens
Beeldmonteur: 
Jonno Woodford-Robinson
Productie Ontwerper: 
Dan Hennah
Kostuumontwerper: 
Bob Buck
Hera Hilmar
/  
Hester Shaw
Robert Sheehan
/  
Tom Natsworthy
Hugo Weaving
/  
Thaddeus Valentine
Jihae
/  
Anna Fang
Leila George
/  
Katherine Valentine
Stephen Lang
/  
Shrike
Ronan Raferty
/  
Bevis Pod
Patrick Malahide
/  
Magnus Crome

Geen “Star Wars” in de decemberzalen dit jaar? Dan zal ik er maar eentje bij elkaar fabriceren, moet Peter Jackson hebben gedacht. De gelijkenissen tussen George Lucas’ hersenspinsels uit het popcultuurmeesterwerk uit 1977 en de karakters en plotlijnen uit deze “Mortal Engines” zijn immers te frappant en te talrijk om ze zo maar als toeval te beschouwen. Al is dat niet alleen Jacksons fout/verdienste: het bronmateriaal is immers het gelijknamige boek van Philip Reeve, die hiermee in 2001 een post-apocalyptisch kwartet opstartte. En dat intussen reeds is opgevolgd door een prequelreeks. Indien de verfilming een succes wordt, zijn we dus nog niet aan het eind van de “Mortal Engines”-cinemapatatten.

“Mortal Engines” stond reeds een tijdje op Jacksons to do-lijst. In 2009 al werd geopperd dat het zijn volgende project zou worden. Uiteindelijk besloot Jackson zich tevreden te stellen met een job als coproducent en coscenarist, en schreef hij het verhaal uit met zijn vaste scenaristen Fran Walsh (eveneens zijn echtgenote) en Philippa Boyens. Echt op zoek gaan naar een regisseur moest hij niet doen: hij schonk het project aan debutant Christian Rivers. Geen onbekende voor Jackson, daar Rivers bij al zijn projecten was betrokken sinds “Braindead”. De pas van de middelbare school komende Rivers mocht die film toen storyboarden, en is sindsdien opgeklommen naar visuele effectenmedewerker en second unit regisseur op de sets van Jackson. Kort gezegd: overdonderende actietaferelen zijn Rivers niet vreemd, en dat zie je ook aan het resultaat.

Ergens in de toekomst. De wereld is officieel verwoest na een paar aanvallen met quantumbommen en de overlevenden bewegen zich allemaal voort in rijdende steden. Londen bestaat dus nog wel, maar het is een gigantische bulldozertankmastodont waarop zelfs het British Museum en St-Paul’s Cathedral een onderkomen hebben gevonden. Om in het onderhoud te voorzien maakt Londen jacht op kleinere rijdende steden die worden opgeslokt en ontmanteld. Ergens achter een muur ligt nog een vaste wereld, en het is op die wereld dat snoodaard Thaddeus Valentine (Hugo Weaving) zijn veroveringszinnen heeft gezet. De Han Solo/Luke Skywalker en Princess Leia van dienst om deze eigentijdse Darth Vader te dwarsbomen: de in oude geschiedenis geïnteresseerde vrijbuiter in wording Tom Natsworthy (Robert Sheehan) en de wraakengel Hester Shaw (de IJslandse Hera Hilmar) wiens moeder door Valentine is vermoord. En die zonder het zelf te beseffen de plannen in handen heeft om Valentines plannen met de Death Star … excuus, de stad Londen te dwarsbomen.

Visueel valt er weinig aan te merken op “Mortal Engines”. De scènes met de rijdende steden zien er bij tijd en wijlen fantastisch uit, maar tegen het eind gaat de rek er wat uit. De rebellenhaven is een doorslagje uit andere CGI-parken en onherroepelijk komt het besef dat je dit eigenlijk al grotendeels/allemaal eerder hebt gezien … Natsworthy die met zijn schip de buik van Londen binnenvliegt: dat is dus Luke Skywalker in zijn X-wing natuurlijk. Is dat erg? Ja en neen. Langs de ene kant blijft “Mortal Engines” wat onder de radar omdat het uit een bekend vaatje tapt. Langs de andere kant zorgt het toch voor opwindend vertier in een film die zonder ‘wat voorafging’-verwachtingen zijn deel van de blockbusterkoek komt opeisen.

Voor het grootste deel blijft “Mortal Engines” wel degelijk okay’e spektakelcinema. Alleen was een beetje meer originaliteit wenselijk geweest om het een eigen smoel te geven. Wel positief: de vertolkingen van relatieve nieuwkomers Hilmer en Sheehan die zonder echt te vonken toch sympathie weten op te wekken. Ook duimpje omhoog voor de beslissing om de film zonder cliffhanger te laten eindigen. Zelfs al ligt de weg naar eventuele sequels wagenwijd zichtbaar open: het doet deugd om in deze universumoverload nog eens een film te zien die op eigen poten staat en geen enkele link naar een eventuele toekomst brengt. En die andere duim mag trouwens ook omhoog voor de subtiele manier waarop Tom Holkenborg in zijn overdadige score net niet John Williams imiteert.

Alex De Rouck
Foto's 11 t/m 20 : New York Comic Con
Foto's 21 t/m 30 : Global Première