The Mule

Productiejaar: 
2019
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
23/01/2019
Verdeler: 
Warner Bros
Speelduur: 
116 minuten
Filmgenre: 
Drama
Speelfilm
Thriller
Regisseur: 
Producent: 
Tim Moore
Kristina Rivera
Jessica Meier
Dan Friedkin
Bradley Thomas
Director of Photography: 
Yves Bélanger
Uitvoerend Producent: 
Aaron L. Gilbert
Scenarist: 
Nick Schenk
Beeldmonteur: 
Joel Cox
Productie Ontwerper: 
Kevin Ishioka
Kostuumontwerper: 
Deborah Hopper
Componist: 
Arturo Sandoval
/  
Earl Stone
Bradley Cooper
/  
Agent Colin Bates
/  
Special Agent DEA
Michael Pena
/  
Agent Trevino
Dianne Wiest
/  
Mary
/  
Laton
Ignacio Serricchio
/  
Julio
Alison Eastwood
/  
Iris
Taissa Farmiga
/  
Ginny
Loren Dean
/  
Agent Brown
Eugene Cordero
/  
Luis Rocha

Vrouw Holle en Repelsteeltje zijn geloofd en geprezen: de gefaalde patriottische draak “The 15.17 To Paris” is niet de zwanenzang van Clint Eastwood geworden. Voorlopig is dat “The Mule”, een oudeknarrenportret dat zich vlot als vintage Clint laat omschrijven. En dat op zijn achtentachtigste. In Amerika verzilverde de prent zelfs meer dan honderd miljoen dollar aan de kassa’s. Goed gedaan, Trumpsupporters.

Het opmerkelijkst is misschien niet het feit dat Eastwood op zijn achtentachtigste nog regisseert, maar ook nog acteert. Nochtans had hij tien jaar terug aangekondigd dat “Gran Torino” de laatste keer was dat hij zelf ging acteren in een film die hij regisseerde. Later zag het ernaar uit dat zijn vertolking in het niet door hem geregisseerde (of toch minstens niet officieel) “Trouble With The Curve” uit 2012 zijn laatste vertolking zou zijn. Maar kijk: Clint blijft gewoon doorgaan. Respect is op zijn plaats.

“The Mule” is gedeeltelijk gebaseerd op ware feiten. Eastwoods personage Frank Stone haalde de mosterd bij Leo Sharp, een bloementeler die in de herfst van zijn leven een serieuze duit bijverdiende door op zijn dooie gemakje met zijn pick-up drugs te smokkelen voor het kartel van El Chapo. In totaal smokkelde hij op tien jaar tijd cocaïne met een gezamenlijke waarde van meer dan 1,25 miljoen dollar Michigan binnen. In oktober 2011 reed hij tegen de lamp en werd hij gearresteerd: de man was toen 87. Het verhaal van Sharp vormde in 2014 de basis voor een artikel in The New York Times Magazine.  Een verfilming kon niet uitblijven. Oorspronkelijk zou Ruben Fleischer (“Zombieland”, “Venom”) de regie op zich nemen, maar ergens halverwege het preproductieproces verhuisde het volledige project naar Eastwood die het project in een rotvaart verder ontwikkelde en naar zijn hand wist te zetten. De opnames gingen van start in juni en nog voor de jaarwisseling liep de prent al in de Amerikaanse zalen. De punk voelde zich duidelijk gelukkig.

De plotlijn is weliswaar gebaseerd op een waar verhaal, heel wat invulling is fictie. Zo is de volledige achtergrond van Eastwoods personage (en dan vooral zijn familiale toestand) dichterlijke vrijheid. Scenarist Nick Schenk – die ook “Gran Torino” schreef – lijkt wel de ideale sparringpartner voor de bejaarde Eastwood. “The Mule” schenkt Eastwood immers opnieuw de kans om uit te pakken met klassieke ingrediënten uit de klassieke Amerikaanse cinema en om er tegelijkertijd een eigen draai aan te geven. Frank Stone zou evengoed een bejaarde versie kunnen zijn van “Gran Torino”’s Walt Kowalski of “Every Which Way But Loose/Any Which Way You Can”’s Philo Beddoe: Eastwood gooit hier zowel zijn sentimentele, redneck- als subversieve zijde in de karakterstrijd. Waardoor hij ongegeneerd Afro-Amerikanen, Latino’s en iPhoneverslaafden kan schofferen, maar tegelijkertijd laat zien dat hij wel degelijk een rechtschapen mens is. In een en dezelfde film je filmische erfenis eren en relativeren: buiten Clint kunnen niet veel anderen het doen. Logisch, daar Eastwood nooit buiten zijn eigen oeuvre is getreden: bijrollen in producties van anderen heeft hij nooit gedaan. Ook dat is een unicum: zelfs Woody Allen kleurde heel af en toe even buiten de lijnen.

Dat “The Mule” entertainend is, staat buiten kijf. Eastwoods laconieke roadtrips zijn zo tongue in cheek-amusant dat je als fan van recht voor de raapse-Hollywoodcinema wel overstag moet gaan. De manier waarop hij met zijn oude knoken het bejaardendom te lijf gaat (op een bepaald moment bungelen er zelfs blote borsten boven zijn neus) is behalve geestig vertederend-nostalgisch. En door Bradley Cooper, Michael Pena, Andy Garcia, Laurence Fishburne, Dianne Wiest en Taissa Farmiga in bijrollen te casten zorgt Clint ervoor dat niet alle aandacht naar hem hoeft te gaan.

Of “The Mule” een goede film is, is een andere vraag. Eastwoods regie is bij momenten zo droog-functioneel dat het zelfs allemaal wat vlak dreigt te worden. Maar tegelijkertijd herken je wel nog de hand van de meester die meer dan twee handvollen klassiekers heeft afgeleverd. Ook al moet je “The Mule” niet zien om de cinematografische kwaliteiten, Clints oudezakkenregie weet in al zijn economisch efficiënte eenvoud nog steeds te begeesteren. Dat de met de negentig flirtende Eastwood erin geslaagd is om op zijn manier een verhaal te vertellen dat volledig past binnen zijn eigen universum alleen al is een reden om “The Mule” als een kleinood te koesteren. Foute cinema in een juist jasje: de oude zilvervos heeft het hem weer gelapt. Pink weg die traan en laat gallen die lach. En laat het de anderen gerust zien en horen.

Alex De Rouck