The Only Living Boy in New York

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
11/10/2017
Filmgenre: 
Drama
Komedie
Romantiek
Speelduur: 
88 minuten
Verdeler: 
The Searchers
Regisseur: 
Marc Webb
Producent: 
Albert Berger
Ron Yerxa
Director of Photography: 
Stuart Dryburgh
Scenarist: 
Allan Loeb
Productie Ontwerper: 
David Gropman
Jeff Bridges
/  
W.F. Gerald
Kate Beckinsale
/  
Johanna
Pierce Brosnan
/  
Ethan Webb
Callum Turner
/  
Thomas Webb
Cynthia Nixon
/  
Mw. Webb
Kiersey Clemons
/  
Mimi Pastori
Debi Mazar
/  
Anna

Dat gevoel van dolle verliefdheid waarbij je milt en appendix tegelijkertijd touwtje wilden springen met je dikke darm dat je voelde na “(500) Days Of Summer”? Je zal het hier niet vinden. Dat geknor van tevredenheid omdat tranentrekker “Gifted” het potentiële sentiment onder de mat veegde en het inruilde voor een gezonde dosis levenshumor? Helaas ook niet aanwezig. Had nochtans allebei gekund, daar regisseur Marc Webb de bovenstaande filmpjes in de juiste banen leidde. En oh ja, tussendoor regisseerde hij twee intussen in het Marveluniversum niet meer van belang zijnde “Amazing Spider-Man” avonturen. In deze “The Only Living Boy In New York” overspeelt Webb echter zijn hand. Wat een dansbare visie kon zijn op het ennui van verliefd worden in de grootstad, verzandt immers in een potsierlijke dosis nepintellectualisme.

De jongeman waar alles om draait is Thomas (Callum Turner), zoon van een bipolair-depressieve moeder (Cynthia Nixon) en een gerateerde auteur (Pierce Brosnan) die een uitgeversimperium heeft uitgebouwd. Zelf weet Thomas nog niet wat hij met zijn leven wil aanvangen, behalve dan verliefd zijn op Mimi, maar helaas voor hem hecht zij niet zoveel belang aan hun eennachtsstandje.

Wanneer Thomas ontdekt dat zijn vader er een relatie op nahoudt met een overgeaccentueerde Kate Beckinsale wil hij zijn moeder in bescherming nemen. Of ook met Beckinsale rollebollen de goede manier daartoe is, is uiteraard maar de vraag. En een antwoord daarop komt (misschien) van een goeroe met een luisterend oor (Jeff Bridges) die sinds kort Thomas’ nieuwe buurman is.

“The Only Living Boy In New York” – net als “Baby Driver” is de titel gejat van/geïnspireerd door een lied van Simon & Garfunkel – stond al van 2012 op het verlanglijstje van Webb. Eigenlijk moest dit de opvolger worden van “(500) Days Of Summer”, maar de twee spinnenepistels die hij mocht regisseren gooiden roet in het web. Niet dat “The Only Living Boy” in 2012 al een finale vorm had: het scenario van Allan Loeb (“Wall Street: Money Never Sleeps”, “Rock Of Ages”, “Collateral Beauty”) werd naderhand verschillende keren herschreven, Miles Teller was op een bepaald moment gecast voor de hoofdrol en de rol die uiteindelijk naar Beckinsale ging was een tijdje toevertrouwd aan Olivia Wilde en Rosamund Pike. Toen de opnames uiteindelijk van start gingen was het stof dan wel van het project geblazen, echt blinken deed het niet.

Hoofdreden waarom dit filmpje verpietert zijn de vrij vervelende personages. Voor een plot die zich situeert in de upper class van New York hebben ze maar weinig inspirerends te vertellen. De beschouwing over het leven in New York zijn veel bla bla, en de plot biedt weinig of geen boem boem. Goed hoor, dat Cynthia Nixon een verlept personage is – maar empathie zal je niet voor haar krijgen. En ook Brosnan (in zijn zoveelste  autoritaire rijkaard-rol) en Bridges kunnen het meubilair niet redden. Het meest nefast is ongetwijfeld Turners vertolking: sympathie proberen op te wekken met het charisma van een te vroeg uit de grond gerukte knolselder is een kunst die hem niet gegeven is. Op het eind komt er nog een kabelkink die de onderlinge relaties tussen de personages verschuift, maar “The Only Living Boy In New York” naar een boeiend niveau verplaatsen doen die onthullingen niet. Integendeel.

Alex De Rouck