By The Sea

Productiejaar: 
2015
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
09/12/2015
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Speelduur: 
122 minuten
Filmgenre: 
Drama
Regisseur: 
Angelina Jolie
Producent: 
Angelina Jolie-Pitt
Brad Pitt
/  
Vanessa
/  
Roland
Mélanie Laurent
/  
Lea
Richard Bohringer
/  
Patrice
Melvil Poupaud
/  
François
Niels Arestrup
/  
Michel
Marika Green
/  
Verkoopster in kledijwinkel
Sarah Naudi
/  
Werkneemster in kruidenierswinkel
Aldo Buontempo
/  
Visser
Philippe Martinet
/  
Maitre D'
Francis Xuereb
Malcolm Beethans
Kathleen Beethans
Bjorn Kubin
Penny Dix

Het gevoel dat al van bij de aanvang van “By The Sea” bij ons overheerst is : wat doen een top-acteur en –actrice als Brad Pitt en Angelina Jolie in godsnaam in deze film ?  De film klinkt Frans, ziet er Frans uit, heeft naast de twee Pitt’s hoofdzakelijk Franse acteurs, men rijdt zelfs Frans in een oogverblindende Citroën cabrio, kortom “By the Sea” ademt gewoon Frans. Franser dan dit kan het niet worden. Dus verwachten we iemand als… bijvoorbeeld een Sophie Marceau in de film. En een Franse acteur met muizenissen in het hoofd aan de zijde van Vanessa zou ook al beter staan. Maar dan dus ook een goeie Franse.
Kan natuurlijk niet als je weet dat dit na “Unbroken” en “In the Land of Blood and Honey” de derde keer is dat Jolie bij een film (ook) achter de camera staat als regisseur, ze zelf het scenario ervan schreef, ze ook instond voor de productie én er deze keer voor kiest om zichzelf ook een (hoofd)rol te geven in de film.

Angelina Jolie haast zich er tijdens haar toelichting rond de film bij te zeggen dat het verhaal niet iets is wat zij en Brad “ooit samen zouden gaan doen”. En dat ze de eerste zinnen van het scenario schreef nog voor ze de stap zette om films zelf te gaan regisseren. Het nooit de bedoeling was om er zelf de rol te gaan in vertolken. We kunnen enkel maar hopen dat het eerste waar is.
“By the Sea” werd opgenomen gedurende negen weken in het stadje Mgarr ix-Xini op het eiland Gozo in Malta waar een aantal sets (waaronder het café) speciaal werden gebouwd voor de film. Die locatie moest eigenlijk het leven in de omgeving van ‘les Calanques’ in Marseille op een zo accuraat mogelijke manier weergeven. Ongetwijfeld is men in dit opzet wél geslaagd.

Al van in het begin wordt duidelijk dat het bezoek van de uit New York afkomstige Vanessa en Roland anno 1973 aan de Côte d’Aur een soort van time-out is. Roland is een schrijver, Vanessa een ex-denseres. Vanessa (let op de bijzonder gelijkenis in de film met Brigitte Bardot !) heeft weinig – zeg maar niets eigenlijk – om handen, terwijl Roland hoopt in deze rustige omgeving iets nieuws te kunnen neerpennen, misschien zelfs een nieuw boek te schrijven. Maar echt vlot gaat dit niet waardoor hij de meeste van zijn tijd rondhangt in het café van Michel (‘Chez Michel') en meestal in een bezopen toestand huiswaarts keert. Het verleden van Roland en Vanessa heeft een donker kantje, er zijn diepe wondes geslagen in het verleden, men is er door getekend en hoopt in deze omgeving terug toenadering tot elkaar te vinden.
In het prachtige hotel waar het koppel verblijft hebben Lea (Mélanie Laurent, ook al te zien samen met Brad Pitt in “Inglourious Basterds”) en François (Melvil Poupaud) ook hun intrek genomen. Lea is een enthousiaste, knappe vrouw die pas getrouwd is en haar dagen doorbrengt met alles wat een mens doet op een (huwelijks-)reis waarbij zeilen en ontspannen ondergeschikt zijn aan het bedrijven van de liefde, inspannen als het ware.
De twee koppels hebben een kamer naast elkaar en komen dus al snel met elkaar in contact. Ondanks het leeftijdsverschil kunnen Lea en Vanessa het wel vinden met elkaar en evolueren de contacten van occasionele babbeltjes op hun balkon over wat samen kaarten, naar een avondje uit met zijn vieren in het restaurant waarbij elk van hen bezopen naar huis gaat. Wat het gelukkige paar niét weet is dat hun buren in hotel La Moët meer weten en zien dan men denkt…

Het gebeurt regelmatig dat een verdeler er voor kiest om een film niet te gaan uitbrengen in de Belgische zalen. De reden(en) hiervoor is/zijn nooit officieel gekend maar heeft veelal te maken met de tegenvallende resultaten waarbij de opbrengst in bijvoorbeeld de Verenigde Staten een belangrijke factor is. Soms heeft dit ook met het type of soort film te maken. Sommige producties kunnen bijvoorbeeld heel goed scoren op de Amerikaanse markt maar hebben een beperkt(er) potentieel in ons kleine Belgenlandje. En in een aantal andere gevallen moeten we het houden bij de soms ondoorgrondelijke wegen van filmdistributeurs.
In het geval van “By The Sea” zullen de bijzonder tegenvallende opbrengsten van de film in Amerika (waar nu een schamele 600.000 $ op de teller staat) meegespeeld hebben toen een tijdje terug het bericht richting filmpers werd gestuurd dat men “By the Sea” niet zou uitbrengen in België. Aangezien men hierna alsnog besliste om de film wél te releasen in België (zij het heel beperkt) mogen we aannemen dat daar wel een reden voor moet geweest zijn. Maar na het zien van “By The Sea” kunnen wij er in elk geval geen bedenken, laat staan een goeie.

Het vertrekpunt van de film mag dan misschien een beetje ok zijn, het scenario heeft een totaal gebrek aan creativiteit waardoor men terugvalt op vele keren hetzelfde wat resulteert in een nodeloos lange (lees : veel te lange) film waarbij je aan het eind ervan nauwelijks nog enige interesse hebt in de daarenboven dan nog bijzonder teleurstellende ‘pointe’. Jolie geeft die verhaalmatig natuurlijk pas vrij op het eind maar de mate waarin Roland en Vanessa getekend zijn hierdoor – toch het belangrijkste gegeven in de film - komt niet over op de kijker. De mate van verveling van Angelina/Vanessa in de film sluit dan ook bijzonder goed aan bij ons gevoel tijdens pakweg de ganse film. Blijven over : wat fraaie shots en de aanvakelijke hoop dat de muziek nog wat goed had kunnen maken (wie goed luistert hoort zelfs een stukje van Jacques Dutronc’s 'Il est cinq heures, paris s’éveille' voorbijkomen) maar dan ook niet meer dan dat.
We kunnen de Pitts na het zien van “By The Sea” enkel maar adviseren om er eens voor een tijdje tussenuit te trekken. Naar Zuid-Frankrijk misschien. Met een Citroën bijvoorbeeld. Een cabrio. Maar vooral er geen film (meer) over te maken.

Koenraad Adams