The Stepford Wives

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2004
Releasedatum: 
07/07/2004
Filmgenre: 
Komedie
Speelduur: 
90 minuten
Regisseur: 
Frank Oz
Producent: 
Scott Rudin
Donald De Line
Gabriel Grunfeld
Edgar J. Scherick
/  
Joanna Eberhart
Matthew Broderick
/  
Walter Kresby
/  
Claire Wellington
Bette Midler
/  
Bobbie Markowitz
Christopher Walken
/  
Mike Wellington
Roger Bart
/  
Roger Bannister
Jon Lovitz
/  
Dave Markowitz
Faith Hill
/  
Sarah Sunderson
Kate Shindle
/  
Beth Peters
Tom Riis Farrell
/  
Stan Peters
Fallon Brooking

Stepford is een idyllisch stadje in Connecticut. Te idyllisch. Alle vrouwen zijn er blijven stilstaan in de jaren vijftig (zoals die waarschijnlijk ook enkel maar in Hollywood bestonden, maar dit terzijde ): ze zijn de perfecte huisvrouw, hebben allemaal een perfect figuur en zijn gedienstiger dan een pantoffelgetrainde colli. En niemand van de mannen in Stepford schijnt dit raar of erg te vinden, integendeel. Wie het wel raar vindt is Joanna Eberhard Nicole Kidman, die blijkbaar eens zin had in een komisch tussendoortje). Zij komt met haar echtgenoot Walter (Matthew Broderick) en twee kinderen in Stepford wonen nadat ze werd ontslagen als producente voor het televisiestation EBS. Willens nillens probeert ze het jachtige bedrijfs- en stadsleven in te ruilen voor een nieuwe start in de zonovergoten suburb. Ook de schrijfster Bobbie Markowitz (Bette Midler, terug van weggeweest) en de guitige homofiel Roger Bannister (Roger Bart) stellen zich vragen bij het schoothondkarakter van de Stepford-vrouwen, en gaan samen met Joanne op onderzoek uit...

Paranoia, ze vierde hoogtij in de jaren zeventig. Niet alleen op politiek gebied ("The Parallax View", "All The President's Men", "Capricorn One"), ook het gevaar van een geautomatiseerde maatschappij werd flink op de korrel genomen in literatuur en film. Denk maar aan robottenfilms als "Westworld", "Demon Seed" en "The Stepford Wives". Hollywood achtte inmiddels de tijd rijp om van deze laatste prent een remake te maken. Het thrillerelement werd echter volledig geschrapt, en de makers kozen voor een gezapige satire op sitcom-niveau. Hadden ze nou echt niet moeten doen. Het gegeven is inmiddels te gedateerd om nog enige wenkbrauwen te doen fronsen ("A.I.", "Minority Report" en binnenkort ook "I, Robot" stellen de geautomatiseerde wereld schrikwekkender voor dan in de jaren zeventig), en de halfslachtige komische aanpak leidt nergens heen, tenzij naar een rommelige finale. "The Stepford Wives" werd neergesabeld tijdens initiële preview-screenings. Het testpubliek kende lage scores toe, en regisseur Frank Oz kreeg de opdracht om bijkomende opnames te doen, subplots te verwijderen en een nieuwe ontknoping te filmen. Veel heeft het allemaal niet geholpen : de eeuwigdurende strijd der seksen is ondermaats uitgewerkt en de volledige modus operandi is te verwaarlozen. De aankleding is eigenlijk nog de beste reden om naar de film te komen kijken : kleurstylistes zullen hun hartje kunnen ophalen. Ook de muziek mag er zijn, al doet David Arnold wel heel erg zijn best om Danny Elfman te imiteren. De vertolkingen halen met moeite het niveau van de betere sitcom, ook al doet la Kidman zeker haar best. Het feit dat ze zelfs in een mindere film oogverblindend loopt te wezen, helpt natuurlijk wel. Glenn Close bewijst enkel maar dat haar beste jaren zijn voorbijgevlogen, en Christopher Walken schijnt zich ook al niet te amuseren in deze prent.

"The Stepford Wives" is de zoveelste makke komedie van Frank Oz, een regisseur die zo stilaan vervalt in leeghoofdige komedies die nooit langer duren dan anderhalf uur en die van diepgang geen kaas hebben gegeten ("In & Out", "Bowfinger"). Wie een echt grappige Frank Oz aan het werk wil zien (of toch minstens horen) kijkt momenteel beter naar de herhalingen van "The Muppet Show", waar Oz onder meer de stem van Fozzie Bear voor zijn rekening neemt.

Alex De Rouck