The Wicker Man

Productiejaar: 
2006
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
18/10/2006
Verdeler: 
B.F.D.
Speelduur: 
97 minuten
Filmgenre: 
Horror
Regisseur: 
Neil LaBute
Producent: 
Nicolas Cage
Norm Golightly
Avi Lerner
Randall Emmett
John Tompson
Boaz Davidson
/  
Edward Malus
Ellen Burstyn
/  
'Sister' Sumersisle
Leelee Sobieski
/  
'Sister' Honey
Molly Parker
/  
'Sister' Rose
Kate Beahan
/  
'Sister' Willow
Frances Conroy
/  
Dr. Moss
Diane Delano
/  
'Sister' Beech
Michael Wiseman
/  
Pete
Eerika Shaye Gair
/  
Rowan
Christa Campbell
/  
Dienster
Emily Holmes
Zemphira Gosling
Matthew Walker
Mary Black
Christine Willes

De horrorfilm heeft de laatste tien jaar alle hoeken van de kamer gezien. "Scream" van Wes Craven gaf het genre een nieuwe impuls en het publiek werd de daarop volgende jaren bedolven onder softe teenagehorror, waarin vaak een gemaskerde boosdoener op zoek ging naar nog tammere slachtoffers ("I know what you did last summer", "Valentine", e.a.). Men kon enkele jaren verder teren op de schijnbare succesformule van Wes Craven, maar de echte horrorfans bleven op hun honger zitten en waren ronduit verveeld door deze cleane horror. Toen deze goudmijn leeg begon te geraken, moeten ook de filmstudio's beseft hebben dat er nood was aan een nieuwe ingeving. Toen "Saw" uitgroeide tot een gigantisch succes, zagen ze het (grote) licht. Gore horror die er geen doekjes omwindt werd verkoopbaar geacht aan een mainstreampubliek ("Hostel", e.a.). Occasionele remakes van Aziatische films ("The Ring", "The Grudge", e.a.) en horrorklassiekers ("The Texas Chainsaw Massacre", "The Omen", e.a.) zijn altijd blijven bestaan en leken daarbij als lapmiddel te dienen om periodes zonder inspiratie op te vullen. Enter The Wicker Man.

The Wicker Man is immers oorspronkelijk een Britse B-film die midden jaren zeventig, en vooral in de jaren daarna, een zekere cultstatus bereikte. Zoals wel vaker het geval is bij remakes, moet Hollywood lucratieve kansen gezien hebben in een remake van een horrorfilm die de meeste mensen niet gezien hebben en bij wie - met een beetje geluk - de titel reeds een belletje doet rinkelen. En met een bekende kop in de hoofdrol, wordt de marketing ook meteen geholpen. Welkom Nicolas Cage.

Politieofficier Edward Malus Nicolas Cage) zit in een pillenslikkend dipje nadat hij getuige was van een vreselijk ongeval dat hij maar niet kan vergeten. Op een dag ontvangt hij een brief van zijn ex-verloofde Willow (Kate Beahan) die hem verzoekt om zijn hulp. Haar dochtertje is verdwenen en ze hoopte dat Edward bereid is om haar mee te helpen zoeken. Ze woont echter niet meer op het vasteland, maar heeft een nieuw leven opgebouwd op Summersisle, een ge?soleerde plek bevolkt door een vrouwelijke commune. Na wat aarzelen beslist Edward om in te gaan op haar voorstel en zo zijn leven opnieuw op poten te krijgen. Daar aangekomen is meteen duidelijk dat er iets aan de hand is: vrouwen die rondzeulen met bebloede zakken, wantrouwige blikken en een mystieke aanbidding voor een zekere hoofdzuster Summersisle (Ellen Burstyn). En op de kop toe ook nog een hysterische ex-verloofde die beweert dat haar dochtertje ontvoerd is door de bewoners van het eiland. "Don't believe anything you see!", roept ze Edward na. De toon is gezet.

Of toch half, want regisseur Neil Labute ("In the company of men") regisseert deze film zoals een voetballer die leert tennissen. Hij kan net op de bal slaan, maar slaagt er niet in de bal richting mee te geven. En net zoveel voeling lijkt Labute te hebben met het horrorgenre. Zijn regie is zo afstandelijk en futloos dat hij de indruk geeft niet te hebben nagedacht over hoe hij met beeld spanning kan opbouwen. Hij filmt The Wicker Man volgens een standaard Hollywood kadrage; net maar droog. Ook Nicolas Cage ("World Trade Center") laat soms dezelfde indruk na. Actrice Ellen Burstyn ("Requiem For A Dream") daarentegen laat zien uit welk hout ze gesneden is. Perfect gecast, perfect vertolkt als oppergodin van een stam met nogal bizarre rituelen. Gelukkig werd de muziek verzorgd door componist Angelo Bandalamenti, beter gekend als huiscomponist van David Lynch, zodat de film toch voorzien wordt van enige sfeer.

Neil Labute is nochtans niet één van de minste regisseurs, maar met deze film tast hij in de duisternis. Sommige keuzes zijn niet geslaagd ; het overaanbod aan flitsende flashbacks! - en vele keuzes zijn niet gemaakt. De film worstelt naar het einde toe eveneens met een verhaaltechnisch probleem waardoor je als kijker verschrikkelijk op je honger blijft zitten. De ontknoping wordt daarenboven zo klein en belachelijk in beeld gebracht, dat het opnieuw pijnlijk zichtbaar wordt dat het Labute aan een visie ontbreekt. Horror in mineur.

Kevin De Ridder