La Belle Epoque

Productiejaar: 
2019
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
06/11/2019
Verdeler: 
Alternative films
Speelduur: 
115 minuten
Filmgenre: 
Drama
Komedie
Speelfilm
Regisseur: 
Nicolas Bedos
Daniel Auteuil
Guillaume Canet
Doria Tillier
Fanny Ardant

Acteur-scenarist-regisseur Nicolas Bedos pakt uit met een lekker krankjorum idee en komt er mee weg: alleen daarom al verdient “La Belle Epoque” drie sterren. Op zijn minst. Het idee van rollenspelen en zogenaamde re-enactments is uiteraard gegrond in werkelijkheid: wie zich eens Napoleon wil wanen of in de huid wil kruipen van een plaatpoetser uit de eerste wereldoorlog vindt vast wel een evenement of club waar hij of zij zijn of haar ei kan leggen.

Maar Bedos gaat verder: hij komt op de proppen met een plot waarin iedereen - of toch minstens de kapitaalkrachtigen - een volledige dag opnieuw kunnen beleven. Als de dag van toen, zo echt en reëel tastbaar mogelijk. Zowel de tijdsgeest als de echte locaties worden volledig opnieuw tot leven gewekt, en ook het verloop van de dag in kwestie wordt zo secuur mogelijk nagespeeld. 

Focus op Victor Drumond (Daniel Auteuil). Bejaard, en niet meer mee met de grillen van deze tijd. Ooit een gevierd (strip)tekenaar, nu wat gedesillusioneerd schouderophalend de dagen aanpakkend. Niet naar de zin van zijn beaumondevrouw Marianne (Fanny Ardant) die er een minnaar op nahoudt en Victor het huis uitkeilt. Waarop Victor besluit om - getipt door zijn zoon - gebruik te maken van de Westworldaanbieding die wordt geleid door ringmeester Antoine (Guillaume Canet). Victors vraag: terugkeren naar de dag in 1974 waarop hij als prille twintiger voor het eerst Marianne ontmoette.

Wat volgt is pure filmmagie: Victor scheert zijn grijze haren af, kleedt zich terug als vroeger en stapt binnen in de straat en bar waar hij destijds zijn coup de foudre had. De muziek die door de luidsprekers schalt is dezelfde, en de door Antoine ingehuurde acteurs kruipen in de huid van de toenmalige klanten van het café. C’est fou … et tout à fait magique. Leuke adder onder het gras: Margot (Doria Tillier) - de actrice die de jonge Marianne speelt - heeft een knipperlichtrelatie met de ietwat labiele Antoine. En uiteraard heeft Victor het al gauw moeilijk om de grens te trekken tussen de echte Margot en de jonge Marianne die zij belichaamt. 

Aanvankelijk zoekt “La Belle Epoque” nog wat naar de juiste richting, maar eens Victor - schitterende vertolking van Daniel Auteuil trouwens - en zijn fantasie op het voorplan komen, bloeit de film open als een dozijn waterlelies in een vijver vol dartele stekelbaarsjes en pirouettedraaiende kikkervisjes. De manier waarop de jaren zeventig terug tot leven komen - inclusief vintage decors en zwijmelsoundtrack - en Victors melancholie en nostalgie de waarachtigheid van het leven blootleggen maken er onversneden hartenklopcinema van. Mindere momenten, vraagt u? Mantel, liefde en hopla … erover.

Antoine, enkeltje naar woensdag 2 februari 1977 alsjeblieft.

Alex De Rouck