Lions for Lambs

Productiejaar: 
2007
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
07/11/2007
Verdeler: 
20th Century Fox
Speelduur: 
92 minuten
Filmgenre: 
Drama
Regisseur: 
Producent: 
Tracy Falco
/  
Senator Jasper Irving
/  
Dr. Stephen Malley
Meryl Streep
/  
Janine Roth
Michael Pena
/  
Ernest
Andrew Garfield
/  
Todd
Derek Luke
/  
Arian

Redford. Streep. Cruise. We zagen ze nog niet eerder samen in dezelfde film maar onder impuls van Robert Redford die ook tekent voor de regie van “Lions for Lambs”, wordt dit naar Hollywood-normen toch bijzonder performante trio eindelijk op het grote doek verenigd. Zoiets moet vonken geven denk je dan. Maar… dat gebeurt niet.

“Lions for Lambs” speelt zich eigenlijk af op drie scenario-fronten. De eerste van de drie mag je gerust letterlijk nemen want daarin wordt een nieuwe missie in Afghanistan in beeld gebracht. Peter Berg is bevelhebber van een eenheid die even later zonder problemen zou moeten neerstrijken in de Afghaanse bergen. Na de uiteenzetting van de militair met de hoogste rang klinkt het enthousiast “woe-ha”, vertaald naar begrijpelijk Nederlands moet dit iets worden in de zin van “we zijn er volledig klaar voor, laat ons maar vertrekken en dit klusje snel klaren !”. En zo zal geschieden. Zij het enkel voor dat klaar zijn, en dat vertrekken. Het uitvoeren van de militaire opdracht verloopt niet echt zoals gepland eigenlijk…

Locatie twee. Die van senator Jasper Irving (Tom Cruise met een onverbeterlijk Colgate-gebit). Die heeft journaliste Janine (Meryl Streep) uitgenodigd in zijn kabinet. En dat voor een gesprek van maar liefst één uur, voor dit niveau van Amerikaanse politici betekent dit voor een journalist een indrukwekkende zee van redactionele ruimte waar heel wat mee aan te vangen valt. Zeker wanneer je aan het begin van het gesprek voelt dat er een primeur in de lucht hangt, de kans om een belangrijk en ophefmakend verhaal te brengen voor de lezers. Maar Janine heeft geleerd uit het verleden en is gematigd voorzichtig wat dat betreft. De kans dat ze met een headline naar de redactie terugkeert mag dan reëel zijn, ze laat niets van haar enthousiasme merken. Al snel blijkt dat Irving van het gesprek wil gebruik maken om de Pers voor zijn kar te spannen – zeg maar te gebruiken, of misbruiken hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt – om de nieuwe strategie van de Amerikaanse troepen eens in de kijker te zetten. Het wordt er deze keer één die tot een overwinning zal leiden. Koste wat het kost zegt de politicus. Koste wat het kost. Het herhalen van het zinnetje benadrukt het belang die men hecht aan dit nieuwe militaire intiatief. Janine Informeert voor wanneer één en ander gepland is. “Het is zopas begonnen” krijgt ze als antwoord, “tien minuten geleden”…

Professor Malley (Robert Redford) heeft een gesprek met één van zijn betere studenten. Van enige spanning of zenuwachtigheid tussen de twee is er hoegenaamd geen sprake. Het is een gemoedelijk babbeltje tussen lesgever en leerling/student. Eén waarin de student op een gegeven ogenblik voor de keuze wordt gesteld : niet langer naar de lessen en uiteenzettingen van de Professor gaan en zich op die manier verzekerd zien van een B-resultaat op het einde van het schooljaar. Of de tweede optie. Het gesprek tussen de twee leidt ook naar een tweetal andere studenten die op een dag in de aula van de Universiteit de gelegenheid kregen om hun stelling rond een bepaald onderwerp toe te lichten voor hun medestudenten. En dat vrij aardig deden. En afsloten met een primeur voor alle aanwezigen…

Drie gesprekken. Drie locaties. Vanzelfsprekend met een onderling verband. Maar zowel afzonderlijk als als geheel nauwelijks van enige waarde op vlak van entertainment. Iedereen weet dat het hier gaat over de oorlog tegen het terrorisme (zoniet, dan stelt Tom Cruise de vraag nog eens enkele keren na elkaar in de film). En ook de rol die de media hierin spelen. Of kunnen spelen. Of gespeeld hebben in het verleden. Voor het illustreren van de praktijk zorgen Michael Pena en co. En dan is er nog de vreemde babbel tussen Robert Redford en zijn leerling.
Tom Cruise en Meryl Streep (die persoonlijk verslaggeefster Christian Anampour “haar held” noemt) geven een lang praatje ten beste die niemand zal vervelen maar daar is dan ook alles mee gezegd. Veel bla-bla kan best wel onderhoudend zijn en voor zinderende, schitterende cinema zorgen (“A Few Good Men” toch niet vergeten zeker ?) maar niet in “Lions for Lambs”. De droomweddes van de twee vertolkers zorgen niet voor een meerwaarde aan dit gesprek. Twee andere, (veel) minder bekende filmgoden hadden het even goed gedaan en de boodschap zou ook overgebracht zijn. Ook de twee achtergebleven Amerikaanse mariniers geven maar een makke indruk in hun “stukje”. De wil en de strijd om te overleven wordt gegarandeerd anders en veel intenser beleefd op het échte slagveld dan de manier waarop dit duo ons hier wil doen geloven.

En dan is er nog de Robert Redford-babbel. Het zal maar weinigen duidelijk zijn waar de filmmaker hier eigenlijk mee naar toe wil. Als hij dan toch een statement wil maken of een standpunt wil innemen, hoe hard dit ook mag zijn, laat het dan toch op zijn minst concreet zijn. Robert Redford zelf zegt dat de rol van de media, opleidingen, politiek, de jeugd en vooral de persoonlijke verhalen en indrukken hierrond voor hem de aantrekkingspunten waren voor het maken van “Lions for Lambs”. Het scenario is van de hand van Matthew Carnahan (die overigens ook al het scenario schreef voor “The Kingdom" !). Toen die op een avond wegzapte van een reportage over de oorlog in Irak op zoek naar wat sport begon hij deze keuze onmiddellijk hierna in vraag te stellen. Hoe is het mogelijk dat er nauwelijks nog interesse is voor wat zich in Irak en Afghanistan afspeelt ?

Hollywood, of mogen we dit vernauwen naar gewoon Robert Redford, lijkt dus op één of andere manier zijn visie op het gebeuren in Afghanistan, Irak, Iran en andere schurkenstaten te willen kenbaar maken maar levert een politieke film af zonder diepgang of enige overtuigingskracht. Het enige wat overblijft, bijzonder mooi oogt en (veel te) aantrekkelijk en voor de potentiële kijker misleidend wordt voorgesteld, is het drietal op de affiche.

Koenraad Adams