Portrait de la jeune fille en feu

Productiejaar: 
2019
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
02/10/2019
Verdeler: 
Cinéart
Speelduur: 
119 minuten
Filmgenre: 
Drama
Speelfilm
Regisseur: 
Céline Sciamma
Producent: 
Bénédicte Couvreur
Scenarist: 
Céline Sciamma
Beeldmonteur: 
Julien Lacheray
Kostuumontwerper: 
Dorothé Guiraud
Noémie Merlant
/  
Marianne
Adèle Haenel
/  
Héloïse
Luana Bajrami
/  
Sophie
Valeria Golino
/  
De Gravin

Wie geen zin heeft om de volgende drie paragrafen te lezen en graag al in de inleiding de recensieconclusie voorgeschoteld krijgt … bij deze. “Portrait De La Jeune Fille en Feu” kan je beschouwen als het vrouwelijke equivalent van “Call Me By Your Name”. Maar dan zonder perzik. En zonder eurodisco.

Dat van die ontbrekende eurodisco is logisch, daar die muziekstroming er nog niet was op het eind van de achttiende eeuw, de tijdslijnsetting van Céline Sciamma’s vierde langspeler. En meteen degene die haar - zoals dat heet - resoluut op de kaart zet. Om meer dan een reden: zowel script, regie als vertolkingen zijn allemaal lovenswaardig en groeien naar elkaar toe in een traag maar zeker verschroeiende film die zijn schoonheid met mondjesmaat prijsgeeft en onderweg uitpakt met gestileerde stillevens die zo in een museum kunnen.

Een Brits eiland ziet de aankomst van Marianne (Noémie Merlant). In haar houten bagagekist: de benodigde attributen om een portret te kunnen schilderen van Héloïse (Adèle Haenel), de dochter van een Italiaanse gravin die op het punt staat uitgehuwelijkt te worden aan een rijke Milanees. Niet naar de zin van Héloïse, die haar toekomstige Milanese beau nog niet eens heeft gezien. Om haar toekomstige een indruk te geven van de schoonheid van zijn aanstaande is een portret nodig. Marianne moet dat schilderen zonder dat Héloïse daar weet van heeft. Een vorige poging om haar te schilderen door een mannelijke schilder mislukte immers omdat Héloïse weigerde te poseren. Vandaar dat Marianne zich in opdracht van de gravin moet voordoen als gezelschapsdame.

Tijdens de gezamenlijke uitjes met Héloïse op het strand is er voor Marianne dan genoeg tijd om haar gelaatstrekken te memoriseren. Uiteraard bloeit er iets liefdevols mooi tussen beide vrouwen, en gaan ze schoorvoetend een verboden relatie aan met elkaar. Ook al weten beide heel goed dat er geen ontsnappen mogelijk is aan het vastgelegd huwelijk.

Binnen dit verhaalkader laat Sciamma haar cinematografisch talent tot volle ontwikkeling komen. De beeldvoering is trefzeker traag zonder sloom te worden. Het laaiend liefdesvuur zit ingebed in een historisch kader waarbinnen Scicamma zonder drammerig te worden heel wat zaken kadert over de toenmalige positie van de vrouw. En ook de nobele kunst van het schilderen wordt netjes gedetailleerd uit de doeken gedaan. Voor muziek is geen plaats, tenzij die live wordt gespeeld. De geluidsomkadering bestaat hoofdzakelijk uit spetterende zeewatergolven en heel veel knetterende haardvuren. Knetteren doet de passie ook tussen de zich volledig gevende Haenel (in het echte leven de partner van Sciamma) en Merlant: de manier waarop zij hun personages trefzeker naar elkaar laten toe groeien is een extra reden waarom “Portrait De La Jeune Fille En Feu” zich terecht tot een van de beste arthousefilms van 2019 mag kronen.

Alex De Rouck
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu
Portrait de la jeune fille en feu