Starsky & Hutch

Productiejaar: 
2003
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
28/04/2004
Verdeler: 
Buena Vista
Speelduur: 
99 minuten
Filmgenre: 
Komedie
Regisseur: 
Todd Philips
Producent: 
William Blinn
Stuart Cornfeld
Akiva Goldsman
Tony Ludwig
Alan Riche
/  
David Starsky
Owen Wilson
/  
Ken Hutchinson
Snoop Dogg
/  
'Huggy Bear'
Vince Vaughn
/  
Reese Feldman
Carmen Electra
/  
Staci
/  
Kapitein Doby

Bay City Californië. Een plaatsje met een gigantisch politiebureau en heel veel variatie onder het Politiepersoneel. Voor de één gaat de wet boven alles, zijn er geen "kleine misdrijven" en is het belangrijk alles volgens het boekje te doen. Een ander is nogal breeddenkend onder het motto "If you can't beat them, join them" wat betekent dat je onder de mom van undercover werk ook een zestal gewapende overvallen kan plegen bijvoorbeeld. Omdat je de "big guy" te pakken wil nemen. Natuurlijk. En deze twee tegenpolen krijgen op een dag natuurlijk te horen dat ze samen een team moeten vormen en met z'n tweeén de baan op moeten (hoor ik daar iemand "cliché" roepen ? Ssssssssst....). Het politie-verhaal van de 2004-editie van "Starsky & Hutch" gaat van start met een waterlijk. Terwijl de 'bad cop' de portefeuille van de overledene wat lichter maakt nadat hij probeerde hem met een stok het water in te duwen (zodat een andere politiedienst met het werk zou opgezadeld zitten), zorgt de 'good cop' ervoor dat de nodige vaststellingen gebeuren en de begrafenisondernemer wordt verwittigd via de boordradio in zijn Ford Grand Torino (je weet wel, de 430 PK krachtige "Red tomato" van vroeger). Hutch heeft wel wat contacten met louche figuren en de identiteit van de 'floater' brengt hen al snel bij Huggy Bear (Snoop Dogg). Die zet hen op het goede spoor, wat uiteindelijk via ondermeer de cheerleader babes Staci en Holly en een bezoekje aan een geile gedetineerde, leidt naar Reese Feldman. En het sterke vermoeden dat een gigantische cocaïne-verkoop op til is, ééntje voor in het 'Guinness Book' wordt gezegd... Het duo heeft wel wat goed te maken bij Politiechef Dobey want ze brachten door hun uitzonderlijke aanpak het korps al zovele keren in diskrediet zodat men alles doet wat maar kan om een stokje te steken voor deze gigantische drug-verkoop.

Er zullen maar weinig mensen een gat in de lucht gesprongen zijn toen bekende raakte dat men van de populaire tv-reeks die eind de jaren '70 ook op onze buis kwam, een langspeelfilm zou gaan maken. Zover terug gaan in de tijd is voor de mensen die de film moeten maken niet makkelijk. Men mag nooitde authenticiteit van die periode uit het oog verliezen, er moeten een maximum aan raakpunten zijn met de originele serie om nog herkenbaar te blijven en daar komt nog bij dat in 2004 eigenlijk niemand meer geïnteresseerd is in de stijl waarmee iets eind de seventies nog aansloeg. Remakes als deze zijn nooit echt goede film gebleken. Dank maar aan "Charlie's Angels" en "The Avengers" om er maar twee te noemen. En toch brengt "Starsky and Hutch" het er goed vanaf... Wij hebben ook wel aardig wat afleveringen met dit politie-duo gezien in de periode tussen september '75 en augustus '79. Toen was 'Huggy Bear' er ook al bij maar werd die rol vertolkt door Antonio Fargas.Het is lang geleden en was wel tof om zien, maar ik herinner mij niet dat David Soul en Paul Michael Glaser mij zo konden aan het lachen brengen als Stiller en Wilson nu deden. De echt toffe grappen in deze langspeelfilm waren nog te weinig talrijk en kwamen dus niet snel genoeg na elkaar om er een top-komedie van te maken, maar er zitten toch een aantal hilarische scènes in "Starsky & Hutch". Die waarin de twee 'detectives' Amy Smart wat vragen stellen en door het zien van zoveel vrouwelijk schoon even de spreekwoordelijke draad kwijtraken bijvoorbeeld.  Of het wedstrijdje disco-dansen (na "Along Came Polly" wordt duidelijk dat Stiller echt wel grappig kan zijn/dansen). Of het moment waarbij wat een stoeipartijtje met twee kanppe grieten had moeten worden, anders afloopt dan voorzien (zeker voor Stiller).  En dan is er nog de ondervraag-scène waarbij Stiller de grove middelen inzet. En de "Easy rider" look, -entree en bar-scène, nog één van de grappigste van allemaal. Bij een remake van een seventies-product hoort vanzelfsprekend muziek uit dezelfde periode en te oordelen aan de soundtrack wisten de makers dit ook zeer goed. De soundtrack is een verzameling van een aantal toffe hits uit die periode met muziek van Maxine Nightingale, KC and the Sunshine Band, enz...

Stiller en Wilson staan niet bovenaan mijn lijstje van favoriete komieken maar ze waren voor deze film zeker een gepaste of misschien zelfs de beste keuze. Het is na ondermeer "Meet The Parents", "Zoolander" en "The Royal Tenenbaums" al de zesde keer dat de twee in dezelfde film te zien zijn. Regisseur Todd Philips maakte in het verleden al meer niet-intelligente komedies als "Road trip" en "Old school" en brengt zoals verwacht ook deze 'no-brainer' al bij al tot een goed einde. Zelfs Glaser en Christie waren bereid om even voor de camera te verschijnen. Misschien wel leuk, maar de twee horen ondertussen thuis in een bejaardentehuis en roepen bij ons enkel dingen op als "vergane glorie". Maar de eindafrekening blijft dus bijzonder gunstig en komt met een half sterretje meer dan wat we (kunnen) publiceren boven de verwachtingen uit.

Koenraad Adams